In arrest van 11 januari 2024 met nummer RvVb-S-2324-0327 heeft de Raad voor Vergunningsbetwistingen een schorsingsvordering afgewezen in een zaak betreffende een omgevingsvergunning voor een hoogteparcours in Bonheiden. Deze zaak benadrukt de complexe vereisten voor het indienen van een succesvolle schorsingsvordering met uiterst dringende noodzakelijkheid.
De zaak draaide om een verzoek tot schorsing en vernietiging van een beslissing waarbij een omgevingsvergunning werd verleend voor het inrichten van een hoogteparcours in de provincie Antwerpen. De verzoekende partij betwistte de beslissing van de provincie Antwerpen om een omgevingsvergunning te verlenen aan de tussenkomende partij voor de inrichting van het parcours.
In deze zaak oordeelde de Raad dat de verzoekende partij niet had aangetoond dat de zaak hoogdringend was. Zo vond de Raad dat een schorsing van de beslissing geen nuttig effect zou hebben, aangezien de vergunde werken al waren voltooid en het hoogteparcours reeds bestond.
De Raad wees erop dat de schorsing van de tenuitvoerlegging van de beslissing alleen op de toekomst gericht is en niet retroactief werkt. Dit betekent dat, zelfs als de beslissing zou worden geschorst, de huidige toestand van het hoogteparcours niet zou veranderen, bijgevolg kon er (gelet op het feit dat de werken reeds uitgevoerd waren) volgens de Raad geen sprake meer zijn van enige hoogdringendheid.
Dit arrest laat zien hoe de Raad voor Vergunningsbetwistingen de effectiviteit van een schorsing beoordeelt in het licht van de actuele en feitelijke toestand van de werken.
Dit arrest benadrukt verder de complexiteit in de UDN-rechtspraak. Indien een aanvrager een vergunning waaromtrent een procedure hangende is reeds uitvoert is het daarom niet altijd aangewezen ook een schorsingsvordering (en vooral een UDN) in te stellen. Dit dient zorgvuldig afgewogen te worden.
Bij verdere vragen kan u contact met ons opnemen op het nummer 016/30.14.40 of via e-mail info@advocaten-leuven.be
